Het is toch wel leuk dat je schilderijen op een gegeven moment eerder op wensbestemmingen komen dan jijzelf en dat is nu precies wat er is gebeurd. Afgelopen vrijdag 15 juli is er een expositie van 7 van mijn schilderijen geopend in het Hilton van Stockholm. Voor kenners van mijn werk zijn het op eentje na bijna allemaal bekende schilderijen. Allemaal door mij in het verleden en heden bewonderde sterren. Van Anne de Vries van Bubbke Projects die de expositie organiseert begreep ik dat de reacties heel positief waren. Mocht je vakantiebestemming richting Zweden gaan dan zou ik zeker even binnen wippen de expositie blijft er tot eind augustus. Onderstaand een overzicht van hoe de schilderijen er bij hangen.
 
 
 

 
Het is toch wel leuk dat je schilderijen op een gegeven moment eerder op wensbestemmingen komen dan jijzelf en dat is nu precies wat er is gebeurd. Afgelopen vrijdag 15 juli is er een expositie van 7 van mijn schilderijen geopend in het Hilton van Stockholm. Voor kenners van mijn werk zijn het op eentje na bijna allemaal bekende schilderijen. Allemaal door mij in het verleden en heden bewonderde sterren. Van Anne de Vries van Bubbke Projects die de expositie organiseert begreep ik dat de reacties heel positief waren. Mocht je vakantiebestemming richting Zweden gaan dan zou ik zeker even binnen wippen de expositie blijft er tot eind augustus. Onderstaand een overzicht van hoe de schilderijen er bij hangen.
 
 
 

 
Een paar weken terug werd ik verrast door een bezoek van Max Wolters die mij vertelde dat ze voor de zomer editie van Blik op Zeewolde een special hadden over vakantiebestemmingen  van min of meer bekende Zeewoldenaren en dat ze, Margreet Kranenborg en Max, mij als kunstenaar ook toe rekenden. Je zult begrijpen dat ik daar zeer vereerd over was en daar graag aan mee wilde werken. Wat is dan leuker dan een schilderij dat is geinspireerd op een vakantie-ervaring. Margreet en Max heel erg bedankt.

 
Een paar weken terug werd ik verrast door een bezoek van Max Wolters die mij vertelde dat ze voor de zomer editie van Blik op Zeewolde een special hadden over vakantiebestemmingen  van min of meer bekende Zeewoldenaren en dat ze, Margreet Kranenborg en Max, mij als kunstenaar ook toe rekenden. Je zult begrijpen dat ik daar zeer vereerd over was en daar graag aan mee wilde werken. Wat is dan leuker dan een schilderij dat is geinspireerd op een vakantie-ervaring. Margreet en Max heel erg bedankt.

Je hebt wel van die kunstenaars die zeggen dat als ze met een kunstwerk bezig zijn zich als het ware geleid voelen door een hogere macht. Nu begrijp ik wel een beetje wat ze bedoelen want soms en dat kan je uit mijn beschrijvingen her en der wel opmaken is het net of het allemaal vanzelf gaat en het in xe9xe9n keer lukt. Dat zijn mooie ervaringen alleen, ze komen wel erg weinig voor. Nu kan het natuurlijk zo zijn dat sommigen wellicht maar even hoeven in te bellen met het hogere en alles vloeit, maar mijn ervaring is dat ik er toch meestal hard voor moet werken om wat leuks op het doek te krijgen. En zelfs dan, ondanks dat het hard werken is, is de kans dat het mislukt ook nog eens erg groot.

Toen ik eens tegen een bevriende kunstenaar vertelde dat ik er soms zo lang over deed om een schilderij te maken. Was zijn reactie dat dat misschien dan toch ook wel met de bekwaamheid te maken had en dat meende hij nog serieus ook. Ik ben er maar niet te veel op ingegaan toen want voor je het weet is zo'n gesprek helemaal niet meer prettig en daar is de persoon mij veel te dierbaar voor.

Ik weet ook wel waardoor het komt, ik ben veel te avontuurlijk en daarmee, maak ik het mezelf erg lastig. Ik kijk dan ook wel eens met enige afgunst en enige dedain naar gevestigde namen die ook gevestigde werken maken die ook nog eens als warme broodjes verkopen. Een goed voorbeeld daarvan vind ik de Nederlandse kunstenaar Jan Cremer. Laats zag ik weer een documentaire over hem en het lijkt haast wel of hij alleen nog maar tulpenvelden en woeste zeeen kan schilderen. 
Zo zijn er velen die hun eenmaal in de smaak gevallen werk in allerlei varianten herhalen. Om er een paar te noemen, de Spaanse kunstenaar Botero met altijd weer schilderijen van dikke mensen of een Nederlandse cloon van hem, Ada Breedveld met steeds weer dikke dames. Dan is er natuurlijk Ans Marcus die steeds maar weer zichzelf aan het schilderen is maar ook heel grote namen zoals wijlen Miro en Corneille maakten in basis bijna steeds weer hetzelfde schilderij.

De afgunst komt daarbij bij mij voort uit het feit dat ze met de herhaling van steeds weer hetzelfde 'trucje' zoals ik het maar noem toch gewoon blijven verkopen. Het dedain komt voort uit het feit dat ik het eigenlijk maar niks vind dat ze zo weinig vernieuwend bezig zijn en zichzelf zo weinig nieuwe uitdagingen stellen. Toch zijn het heel herkenbare schilderijen die ze maken en misscien is het juist wel dat waarom ze zo goed verkopen. En misschien is het wel zo dat ze gevangen zitten in hun eigen succes. Remco Campert heeft in het 'Satijnen Hart' zo'n kunstenaar geportretteerd, overigens een aanrader dat boekje. 

Na de voor mijn doen waanzinnig productieve jaren 2010 en 2011 moet ik eerlijk bekennen dat ik dit jaar nog maar xe9xe9n schilderij echt heb voltooid. Nee het staat niet hier ik bewaar het nog even voor mijn a.s. expositie in Stockholm in juli van dit jaar. Daar wil ik er trouwens nog minstens eentje voor af hebben en de basis daarvan staat hier wel tussen. Welke dat is weet ik nog niet. Dat ik zo weinig af heb gemaakt komt deels doordat er ook brod op de plank moet komen, maar dat is niet echt de hoofdreden. De echte reden is dat je voor elk avontuur moed moet verzamelen en als je het dan aangaat ook de energie en de rust moet hebben om de onrust te lijf te kunnen gaan. Om jullie te laten zien dat ik niet helemaal stil zit met schilderen vandaar deze experimenten getoond. Wellicht dat je ze later herkent in een doek dat  door mij tot af is verklaard. Eerst nog even wat moed verzamelen.

Je hebt wel van die kunstenaars die zeggen dat als ze met een kunstwerk bezig zijn zich als het ware geleid voelen door een hogere macht. Nu begrijp ik wel een beetje wat ze bedoelen want soms en dat kan je uit mijn beschrijvingen her en der wel opmaken is het net of het allemaal vanzelf gaat en het in xc3xa9xc3xa9n keer lukt. Dat zijn mooie ervaringen alleen, ze komen wel erg weinig voor. Nu kan het natuurlijk zo zijn dat sommigen wellicht maar even hoeven in te bellen met het hogere en alles vloeit, maar mijn ervaring is dat ik er toch meestal hard voor moet werken om wat leuks op het doek te krijgen. En zelfs dan, ondanks dat het hard werken is, is de kans dat het mislukt ook nog eens erg groot.

Toen ik eens tegen een bevriende kunstenaar vertelde dat ik er soms zo lang over deed om een schilderij te maken. Was zijn reactie dat dat misschien dan toch ook wel met de bekwaamheid te maken had en dat meende hij nog serieus ook. Ik ben er maar niet te veel op ingegaan toen want voor je het weet is zo'n gesprek helemaal niet meer prettig en daar is de persoon mij veel te dierbaar voor.

Ik weet ook wel waardoor het komt, ik ben veel te avontuurlijk en daarmee, maak ik het mezelf erg lastig. Ik kijk dan ook wel eens met enige afgunst en enige dedain naar gevestigde namen die ook gevestigde werken maken die ook nog eens als warme broodjes verkopen. Een goed voorbeeld daarvan vind ik de Nederlandse kunstenaar Jan Cremer. Laats zag ik weer een documentaire over hem en het lijkt haast wel of hij alleen nog maar tulpenvelden en woeste zeeen kan schilderen. 
Zo zijn er velen die hun eenmaal in de smaak gevallen werk in allerlei varianten herhalen. Om er een paar te noemen, de Spaanse kunstenaar Botero met altijd weer schilderijen van dikke mensen of een Nederlandse cloon van hem, Ada Breedveld met steeds weer dikke dames. Dan is er natuurlijk Ans Marcus die steeds maar weer zichzelf aan het schilderen is maar ook heel grote namen zoals wijlen Miro en Corneille maakten in basis bijna steeds weer hetzelfde schilderij.

De afgunst komt daarbij bij mij voort uit het feit dat ze met de herhaling van steeds weer hetzelfde 'trucje' zoals ik het maar noem toch gewoon blijven verkopen. Het dedain komt voort uit het feit dat ik het eigenlijk maar niks vind dat ze zo weinig vernieuwend bezig zijn en zichzelf zo weinig nieuwe uitdagingen stellen. Toch zijn het heel herkenbare schilderijen die ze maken en misscien is het juist wel dat waarom ze zo goed verkopen. En misschien is het wel zo dat ze gevangen zitten in hun eigen succes. Remco Campert heeft in het 'Satijnen Hart' zo'n kunstenaar geportretteerd, overigens een aanrader dat boekje. 

Na de voor mijn doen waanzinnig productieve jaren 2010 en 2011 moet ik eerlijk bekennen dat ik dit jaar nog maar xc3xa9xc3xa9n schilderij echt heb voltooid. Nee het staat niet hier ik bewaar het nog even voor mijn a.s. expositie in Stockholm in juli van dit jaar. Daar wil ik er trouwens nog minstens eentje voor af hebben en de basis daarvan staat hier wel tussen. Welke dat is weet ik nog niet. Dat ik zo weinig af heb gemaakt komt deels doordat er ook brod op de plank moet komen, maar dat is niet echt de hoofdreden. De echte reden is dat je voor elk avontuur moed moet verzamelen en als je het dan aangaat ook de energie en de rust moet hebben om de onrust te lijf te kunnen gaan. Om jullie te laten zien dat ik niet helemaal stil zit met schilderen vandaar deze experimenten getoond. Wellicht dat je ze later herkent in een doek dat  door mij tot af is verklaard. Eerst nog even wat moed verzamelen.

Het was een zonovergoten dag op het einde van de meimaand dat ik mij in een volgeladen auto richting het landgoed Wolfshaar in Breda begaf. Tijdens de rit over A28 die zoals bijna altijd op deze snelweg zich in harmonica-mode voltrok zat ik mij te bedenken dat het toch wel heel vreemd is dat in al die jaren dat deze weg bestaat deze nog steeds maar beschikt over enkel tweemaal twee rijstroken om over de twee te smalle bruggen over de bekende revieren nog maar niet te spreken. Gelukkig was ik op tijd vertrokken en kwam ik ruim een uur voor aanvang op de plaats van bestemming aan.

Dat ik ruim op tijd was maar goed ook want voor ik alles had uitgepakt, tafels had geregeld, emmertjes met water had gesjouwd en de boel had opgesteld was er het uur al verstreken en gutste het zweet mij uit de porixebn en stonden de deelnemers, gelukkig belangstellend nieuwsgierig, plotsklaps voor m'n neus.

Twee dames en zes heren die ik helaas niet nader kan toelichten van wege het vertrouwelijke karakter van hun samenzijn. Het gezelschap was een dag bij elkaar om in een brainstormsessie onder leiding van Gerard Jongerhuis van Inetco de basis te leggen waar ik om reden van de eerder genoemde vertrouwelijkhied niets over los kan laten. Maar Ik bevond mij in goed gezelschap dat was duidelijk.

Aangezien de dames en heren gestoken waren in het wat sjiekere segment van de vrijetijdskleding en deze kleding nu niet bepaald oogde alsof het aan het einde van de levenscyclus verkeerde begon ik maar met te wijzen op het vlekkengevaar en hoe te handelen bij kleine ongelukjes. De door mij ter beschikking gestelde beschermende kleding werd resolut van de hand gewezen. Wat goed te begrijpen was met dit mooie weer.

Na een korte uitleg over kleuren, verf, kwasten, paletmessen etcetera en de opdracht, het maken van een gezamenlijk kunstwerk in xe9xe9n uur tijd ging een ieder snel aan de slag.

Voor de collectieve opdracht werd gewerkt met kleine vierkante doekjes en tussen het drogen door werd er ook lekker geexperimenteerd met individuele schilderijen.

Helaas kan ik zoals je zult begrijpen gezien de discretie geen beelden tonen van de deelnemers waarbij je ze enthousiast aan de slag ziet in dit kleurenfestijn in het decor van het omringende groen en schitterend uitgelicht door een stralend zonnetje.

 
En dit is dan het trotse resultaat. De individuele krachten van de deelnemers gebundeld in samenwerking met spetters rood en wit waarbij een deelnemer opmerkte dat het wel leek of er een trekvogel met hoge nood er overheen was gevlogen. Een opmerking die overigens uitstekend de dynamiek aangeeft die van het  werk afstraalt.
En na deze leuke maar ook leerzame break was het tijd voor de in de tussentijd door Gerard gemaakte round-up.

Het was een zonovergoten dag op het einde van de meimaand dat ik mij in een volgeladen auto richting het landgoed Wolfshaar in Breda begaf. Tijdens de rit over A28 die zoals bijna altijd op deze snelweg zich in harmonica-mode voltrok zat ik mij te bedenken dat het toch wel heel vreemd is dat in al die jaren dat deze weg bestaat deze nog steeds maar beschikt over enkel tweemaal twee rijstroken om over de twee te smalle bruggen over de bekende revieren nog maar niet te spreken. Gelukkig was ik op tijd vertrokken en kwam ik ruim een uur voor aanvang op de plaats van bestemming aan.

Dat ik ruim op tijd was maar goed ook want voor ik alles had uitgepakt, tafels had geregeld, emmertjes met water had gesjouwd en de boel had opgesteld was er het uur al verstreken en gutste het zweet mij uit de porixc3xabn en stonden de deelnemers, gelukkig belangstellend nieuwsgierig, plotsklaps voor m'n neus.

Twee dames en zes heren die ik helaas niet nader kan toelichten van wege het vertrouwelijke karakter van hun samenzijn. Het gezelschap was een dag bij elkaar om in een brainstormsessie onder leiding van Gerard Jongerhuis van Inetco de basis te leggen waar ik om reden van de eerder genoemde vertrouwelijkhied niets over los kan laten. Maar Ik bevond mij in goed gezelschap dat was duidelijk.

Aangezien de dames en heren gestoken waren in het wat sjiekere segment van de vrijetijdskleding en deze kleding nu niet bepaald oogde alsof het aan het einde van de levenscyclus verkeerde begon ik maar met te wijzen op het vlekkengevaar en hoe te handelen bij kleine ongelukjes. De door mij ter beschikking gestelde beschermende kleding werd resolut van de hand gewezen. Wat goed te begrijpen was met dit mooie weer.

Na een korte uitleg over kleuren, verf, kwasten, paletmessen etcetera en de opdracht, het maken van een gezamenlijk kunstwerk in xc3xa9xc3xa9n uur tijd ging een ieder snel aan de slag.

Voor de collectieve opdracht werd gewerkt met kleine vierkante doekjes en tussen het drogen door werd er ook lekker geexperimenteerd met individuele schilderijen.

Helaas kan ik zoals je zult begrijpen gezien de discretie geen beelden tonen van de deelnemers waarbij je ze enthousiast aan de slag ziet in dit kleurenfestijn in het decor van het omringende groen en schitterend uitgelicht door een stralend zonnetje.

 
En dit is dan het trotse resultaat. De individuele krachten van de deelnemers gebundeld in samenwerking met spetters rood en wit waarbij een deelnemer opmerkte dat het wel leek of er een trekvogel met hoge nood er overheen was gevlogen. Een opmerking die overigens uitstekend de dynamiek aangeeft die van het  werk afstraalt.
En na deze leuke maar ook leerzame break was het tijd voor de in de tussentijd door Gerard gemaakte round-up.

 
Acryl op canvas 80×100 cm

Zoals bij Erwin Olaf al heb aangegven is er ook nog een zuster schilderij en dat is deze. Dat kwam zo, ik had mijn injectiespuit actie gedaan en vond de verf nog wat te gladjes en eigenlijk ook nog wat te dik en omdat ik niet hetzelfde wil maken (bijna nooit eigenlijk) had snel een doek gepakt van hetzelfde formaat. Dit heb ik met Paines Grey, flink verdunt anders droogt het niet snel genoeg, donker grijs geschilderd en voor de ventilator gezet om snel te drogen, voordat de andere verf gaat indikken. Toen het droog was heb ik de twee doeken tegen elkaar aan gedrukt en kreeg ik zo mooi deze spontane eruptie lekker ook op het ander doek. Terwijl ik met Erwin Olaf bezig was kreeg ik het idee om op het andere doek weer eens een goudvis te zetten. Ik heb al vaker een gouidvis gebruikt en dat zal nog wel meer gebeuren en wel omdat die beesten zo'n lekker stomme uitdrukking kunnen hebben met die grote ogen en die maffe bek. Ik wou het lekker dynamisch houden en spetterend. Dus vandaar nog wat extra spetters aangebracht en de vis er lekker transparant overheen gezet. Wonder wel lukte het allemaal heel goed en moest ik echt oppassen om op tijd te stoppen want voor je het weet is zo weer verpast.

 
Acryl op canvas 80×100 cm

Zoals bij Erwin Olaf al heb aangegven is er ook nog een zuster schilderij en dat is deze. Dat kwam zo, ik had mijn injectiespuit actie gedaan en vond de verf nog wat te gladjes en eigenlijk ook nog wat te dik en omdat ik niet hetzelfde wil maken (bijna nooit eigenlijk) had snel een doek gepakt van hetzelfde formaat. Dit heb ik met Paines Grey, flink verdunt anders droogt het niet snel genoeg, donker grijs geschilderd en voor de ventilator gezet om snel te drogen, voordat de andere verf gaat indikken. Toen het droog was heb ik de twee doeken tegen elkaar aan gedrukt en kreeg ik zo mooi deze spontane eruptie lekker ook op het ander doek. Terwijl ik met Erwin Olaf bezig was kreeg ik het idee om op het andere doek weer eens een goudvis te zetten. Ik heb al vaker een gouidvis gebruikt en dat zal nog wel meer gebeuren en wel omdat die beesten zo'n lekker stomme uitdrukking kunnen hebben met die grote ogen en die maffe bek. Ik wou het lekker dynamisch houden en spetterend. Dus vandaar nog wat extra spetters aangebracht en de vis er lekker transparant overheen gezet. Wonder wel lukte het allemaal heel goed en moest ik echt oppassen om op tijd te stoppen want voor je het weet is zo weer verpast.